Een mooie zelfmoord bij ondergaande zon in de spiegel

Het laatste vers dat ken ik niet
verdwaal in mist van jouw gedachten
alleen de dood blijft in ‘t verschiet
daarop moet ik nog even wachten

jouw evenbeeld verschijnt als ‘t moet
toch was het fijn om met een glimlach
en een kus bij jou te kunnen zijn
wat rijmt er ook alweer op bloed

ik gooi een vaas
breek de spiegel van jouw leven
wind wuift alle tranen weg
er is niets meer na te streven

het water roept mij
stap er nu maar in
jullie mogen 1 ding weten
nimmer zal men mij vergeten

gedwee stap ik het water in
voel alleen de horizon
mijn lippen raken
immer zal ik over jullie waken

Vers : Ben F. Wesdijk
Schilderij: Nel van Otzel
Thema: de scherven van mijn leven

Plaats een reactie.