Fuengirola, lente 2017

Een man, een man
een woord, een woord
wij mensen komen allen uit de zee
lopen vervolgens op het land
gaan jullie even met mij mee

nu varen tussen strand en rotsen
en hoor golven tegen boten klotsen

een laatste wacht ben ik aan dek
en ben daarin niet alleen
en voel mij daar dus ook gedragen
en krijg antwoord op mijn vragen

waar tijd en ruimte zijn verlicht
strooi mij maar uit
na dit gedicht

vers: Ben F. Wesdijk
(de as van Wim werd uitgestrooid op zee
door Herma en Jessica)

Plaats een reactie.